De Arnhemse Rijnkade. Spiegelbeeld van de zuidelijke binnenstad

Arnhem mag zich dan als enige in Nederland met de titel 'Rijnstad' tooien, Rijn en stad hebben in feite al eeuwen een latrelatie. De middeleeuwse 'vlek' ontstond aan de Jansbeek, op veilige afstand van de Rijn die wispelturig door de Betuwe slingerde. De voorlaatste hertog van Gelre, Karel van Egmond, die Arnhem tot bestuurscentrum van zijn gebied promoveerde, wilde de stad een economische impuls geven en liet daarom in de zestiende eeuw de rivierbedding vergraven zodat deze meer langs de stad kwam te lopen. Na de sloop van de vestingwerken in de negentiende eeuw kreeg de stad een kade met imposante pakhuizen en fraaie herenhuizen. Dit 'schoon stadsgezicht' werd grotendeels verwoest in de jaren 1944-1945.

Na de Tweede Wereldoorlog verviel de kade tot een randgebied. De representatieve 'voorkant' werd 'achterkant' van de stad. Uiteindelijk bood de noodzaak om de kade te versterken de aanleiding om ook de inrichting onder handen te nemen. Voor de gemeente Arnhem was dit 'een goed moment om de Rijnkade aantrekkelijker te maken' en deze 'beter te verbinden met de binnenstad'. Een onderwerp dat al veel langer speelt, zoals dit boek laat zien. Arnhems Rijnkade ziet er dankzij de recente ingrepen uit alsof hij spiksplinternieuw is, maar kent een bewogen (voor)geschiedenis. Het stukje stad tussen de twee bruggen - of beter: tussen Boterdijk en Nieuwe Kade - weerspiegelt letterlijk en figuurlijk de verschillende en veranderende visies op Arnhems stedelijke ontwikkeling.